กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 244 อ่อนโยนที่สุด ห่างเหินที่สุด
เสียงตวาดกึกก้องนี้ สั่นสะเทือนจนแสงเงาในห้องแตกร้าว
ยังสั่นจนอวิ๋นจือเฮ่อเอนกายไปด้านหลังเล็กน้อย
เขาจิบชาเข้าปากหนึ่งอึก
ริมฝีปากแนบขอบถ้วย เปล่งเสียงหัวเราะเบา ๆ อันพิลึกพิลั่น ราวกับเสียงหัวเราะที่ตามยุคไม่ทัน
—หนิงจื่อเฉินผู้นี้ ช่างทำให้ขีดจำกัดของเขาต่ำลงไปอีกจริง ๆ
เจ้านายหรือ เป็นคำที่เรียกออกมาได้ง่ายดายถึงเพียงนี้หรือ
ส่วนลั่วสวิน…
พูดตามตรง หลังจากผ่านการรบกวนของศัตรูคู่อาฆาตหลายวันมานี้ นางรู้สึกว่าตนเองได้ยกระดับจิตใจขึ้นแล้ว
อย่างน้อย ในเรื่องคำว่าเจ้านาย นางก็ปรับตัวได้อย่างรวดเร็ว