กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 242 ฮึ ตรงนี้ย่อไม่ได้
ตัวอักษรหมึกค่อย ๆ เลื้อยวกวาดไปมาในแสงหิมะขาวอมเขียวอันพร่ามัว
หนิงจื่อเฉินพิงหน้าต่างทอดต่ำลง—
เรื่องราวธรรมดา กลวิธีซ้ำซากแสนเชย กับอุบายที่หยาบกร้านเป็นพิเศษ
แต่ทว่า กลับแสดงกลิ่นอายพร่ามัวเย้ายวนออกมาหลายส่วน ภายใต้การพรรณนาอันล้ำเลิศของหัวหน้า
บางทีอาจเป็นเพราะบังเอิญอยู่ในยามเหมันต์ บังเอิญมีหิมะเช่นนี้
ทิวทัศน์และอารมณ์เช่นนี้ ช่างพอดีเสียเหลือเกิน
หนิงจื่อเฉินอ่านไปอ่านมา ก็หลงเคลิ้มเข้าจนได้
[รื่อ (พระเอก) และเยวี่ย (นางเอก) มองกันอย่างเงียบ ๆ
ภายนอกคือลมหิมะที่พัดกราว ๆ เป็นฟ้าดินพร่ามัวผืนหนึ่ง