กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 209 หมื่นปีเนิ่นนาน ข้าขอช่วงชิงเพียงเช้าย่ำค่ำ
เบื้องหน้า ร่างบางผอมนั้นซวนเซโซซัด ราวกับพร้อมจะล้มคว่ำลงในกองหิมะได้ทุกเมื่อ
หลัวสวินแทบทุกนาทีทุกวินาที ทุกขณะจิต ล้วนก่อเกิดความสงสัยอันไร้ขอบเขต
——ยังต้องเดินต่อไปอีกหรือ
นางเหนื่อยล้าจริง ๆ เหนื่อยอ่อนจนถึงที่สุด
อยากเหลือเกิน อยากเหลือเกินที่จะหยุดพักสักครู่
เพียงครู่เดียวก็พอ
ทว่า
ไม่รู้เพราะเหตุใด นางจึงกดฝีเท้าเดินหน้าต่อไปเสมอ
หิมะใหญ่หมื่นพันโปรยปราย ทับถมบนบ่าของนาง เงียบงันดั่งสวมอาภรณ์ขาวให้นาง