กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 190 ลมจันทร์ร้างไร้ ภูผาวังเวง
สันเขาหลงไป๋
หมู่ต้นไซเปรสแน่นขนัด เงาไม้โปร่งบาง
หมู่ไม้หนาทึบภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่อง ดูเต็มไปด้วยปราณผีเยือกเย็น
หลิ่วหรูอิงนั่งอยู่ลำพังใต้หน้าต่างแกะสลักลาย หวีผมยาวดุจสายน้ำอย่างละเอียด
“อือ”
นางส่งเสียงครางแผ่วเบา หลังมือชะงักเล็กน้อย
นิ้วยาวกดลงที่ขมับ บรรเทาศีรษะที่ราวกับถูกเหล็กแหลมทะลุ
ผ่านไปครู่หนึ่ง ความเจ็บปวดรุนแรงนั้นก็บรรเทาลงมาก
นางปรับตัวอยู่ครู่หนึ่ง แล้วสนทนากับเสียงในสมองตามปกติ