กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 187 ชิงชัง
“ข้ามาเอง”
ชายวัยกลางคนผู้นั้นกวาดสายตาเย็นชาราวกับดาบเหล็กกล้าไปยังนาง
เขาค่อย ๆ ก้าวออกมาจากแสงที่เต้นระริกนั้น
ในที่สุดลั่วสวินก็ได้เห็นใบหน้าของเขา
ใบหน้าธรรมดาไร้ลักษณะพิเศษใบหนึ่ง ซึ่งถักทอขึ้นจากความประจบสอพลอ ความต่ำต้อย และความหยิ่งผยอง
ราวกับมองฝุ่นผง สายตาของชายผู้นั้นหยุดอยู่บนใบหน้าของนางอย่างเรื่อยเปื่อยชั่วครู่
หลังจากพิจารณาครู่หนึ่ง เขาก็พยักหน้า “ไม่เลว มีกลิ่นอายอยู่บ้าง”
เขาโบกมือเบา ๆ กระชากลั่วสวินออกจากกรง
แล้วเอ่ยชมอย่างไม่ใส่ใจ “ช่างเป็นเด็กหญิงที่มีใจคิด นายน้อยคงชอบ”