กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 170 (เพิ่มตอน) หัวหน้า! หัวหน้า!
หลิ่นมองขุนเขานั้นอย่างเงียบงัน
ดวงตางูของเขาตั้งเรียวเป็นเส้นบาง
ความสิ้นหวังในใจหนักอึ้งยิ่งกว่าขุนเขาที่กดทับ
ฟ้าดินราวกับรับรู้ถึงอารมณ์ของเขา ก็พลันมืดมัวลงอย่างกะทันหัน
ลมเคลื่อน เมฆมา
ดวงอาทิตย์จมลงหลบเข้าไปในหมู่เมฆอย่างหนักอึ้ง
ท้องฟ้าต่ำและมืดครึ้ม เบื้องบน ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใด ได้แผ่หมู่เมฆทึบเป็นผืนใหญ่
ดวงตาของหลิ่นหรี่ลงเล็กน้อยอย่างละเอียด
เพียงเห็นว่า