กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 166 ช่างน่ารังเกียจจริง ๆ
อวิ๋นจือเฮ่อหลังเปล่งเสียง ‘จุ๊’ ออกมา ก็หัวเราะเบา ๆ อีกครั้ง
เขามิได้เอ่ยสิ่งใดกับลั่วสวินมากนัก
ส่วนลั่วสวิน...ในยามนี้ก็มิได้สนใจจะห้ามปรามเขาเลย
นางเพียงรู้สึกว่ามีพลังมหาศาลขวางกั้นอยู่บนร่าง ราวต้องการกดนางให้แหลกสลาย ทุบให้เป็นเนื้อเละ
พลังนั้นที่ราวจะล้มฟ้าทลายดิน แทบจะหยั่งตรงเข้าสู่ภายในร่างนาง ทำให้เส้นลมปราณที่เพิ่งซ่อมแซมเสร็จ เริ่มส่งเสียงบัซอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง
เจ็บ เจ็บยิ่งนัก
นางรู้สึกว่าตนอาจหมดเรี่ยวแรงได้ทุกเมื่อ อาจล้มลงได้ทุกขณะ
แต่เมื่อเหลือบเห็นเงาร่างด้านนอกที่ยังมิได้หนีไปไกล ก็กลับฝืนพยุงตนเองขึ้นมาอย่างสุดกำลังอีกครั้ง
ยัง ยังไม่ได้ ยังปล่อยให้หินภูเขาถล่มลงไม่ได้