กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 140 จื่อเฉิน เจ้าช่างใจร้ายถึงเพียงนี้หรือ
ลมภูเขาผลักพาแสงจันทร์ให้ไหวเบา ๆ
ด้วยความมัวหมองอันคลุมเครือ สาดส่องเบื้องหน้าขุนเขาเยวี่ยกวงยังสองฝ่ายที่กำลังประจันหน้ากัน
เผยลั่วเงยดวงตาดอกท้อขึ้น พลางนับเสี้ยวเวลาในใจ
สาม สอง หนึ่ง
สมคาด!
มีผู้หนึ่งในสำนักเซียวเหยานั่งอยู่ไม่ติด
หลี่อู๋เชวียเอียงคมดาบ ความเย็นเยียบพลุ่งออกมาจากกล้ามเนื้อ
“ปล่อยนางไป!”
“โอ้?” เผยลั่วเอ่ย “ศิษย์น้องหนิงของเจ้ายังไม่พูดอะไร คนนอกอย่างเจ้า ควรถอยไปยืนข้าง ๆ เสียจะดีกว่า”