กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 122 นางย่อมเห็นข้าเสมอ
“ศิษย์น้อง!”
ซูเหลี่ยนมิได้สงบนิ่งอย่างที่ตนคิดเลย!
เห็นศิษย์น้องถอยไปหนึ่งก้าว ก็รีบก้าวขึ้นประคองไว้ พลางส่งเสียงฮึในลำคอว่า “ยังไม่ตายใช่หรือไม่ ศิษย์น้อง?”
หนิงเจวี๋ยมองเขาอย่างเฉยชา “เจ้าคิดว่าอย่างไรเล่า?”
ซูเหลี่ยนถอนหายใจ “บัดนี้รู้ถึงความร้ายกาจแล้วหรือ? เอาแต่ไม่เชื่อคำอธรรม เช่นนี้มิใช่รับไปเปล่า ๆ หนึ่งทีหรือ?”
หนิงเจวี๋ยยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
เปลือกตาต่ำลง มิได้เอ่ยสิ่งใด
โลหิตอีกหนึ่งอึกไหลเอื่อยลงจากข้างริมฝีปากของเขา
ซูเหลี่ยน: !