กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 78 โอ้ มาไม่ทันเวลาพอดีหรือ?
อวิ๋นจือเฮ่อมิได้รู้สึกประหลาดใจแม้แต่น้อย
ยามนี้ เขากำลังนั่งอยู่ลำพังหน้าต่าง
ดวงตาหงส์ทอดต่ำลงเล็กน้อย เงาดอกไม้ใต้แสงจันทร์ไหวระริก ทว่าก็มิอาจสะบัดให้ความเย็นชาเฉยเมยในดวงตาของเขาแตกสลายไปได้
ความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงเช่นนี้ที่ถูกครอบงำและถูกควบคุม……
ฮ่า ๆ ๆ คงจะแทบไม่เคยปรากฏขึ้นเลยนับแต่เขาบรรลุวัยสวมกวานกระมัง?
ภายในห้อง แสงเทียนสั่นไหว แสงเทียนเหลืองสลัวมิอาจเผาให้ความเงียบงันที่แข็งตัวเต็มห้องนั้นจางลงได้
เขาเงยตาขึ้น ติ๊งหลาง!
ใต้หน้าต่างแกะสลัก วงหยกขาวที่เกี่ยวม่านลูกปัดไว้ เมื่อกระทบเสียงลมก็ส่งเสียงดังกังวานลอดผ่านเงาดอกไม้แตกกระจาย
สีขาวอบอุ่นแวววาวนั้น ทำให้เขานึกถึงวงจี้หยกที่ห้อยอยู่บนกายหลิ่วหรูอิงโดยไม่อาจห้ามใจ