กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 20 อัคคีพิสดาร?
คณะของเซียวเหยาแม้จะตะลึงพรึงเพริดเพียงใด
ก็มิได้ทำให้พวกเขาละเลยความห่วงอาลัยต่อเด็กของตนเอง
หนิงเจวี๋ยทะยานกระบี่ออกไปก่อนเป็นคนแรก ตามติดมาด้วยศิษย์พี่หลายคนที่โผนลงไปยังก้นหุบเขา ตุ้บตั้บ ๆ ราวกับเกี๊ยวที่ถูกหย่อนลงหม้อ
ยอดขุนเขาหลิงอวิ๋น
ใต้ต้นสนโบราณ ชั่วพริบตาเดียวก็เหลืออยู่เพียงผู้เดียว
ซูเหลี่ยนที่ถูกทิ้งไว้ยืนเงียบงันอยู่ท่ามกลางสายลม
เขามองข้าวของที่กองพะเนินบนโต๊ะหิน ริมฝีปากบางก็เม้มเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว
สะบัดแขนเสื้อกวาดของกระจุกกระจิกเหล่านั้นเข้ารวบไว้ แล้วจึงค่อย ๆ เคลื่อนลงไปเบื้องล่างอย่างเนิบช้า
ทางด้านนี้