กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 1 นิพพาน
เจ็บเหลือเกิน
ราวกับร่างกายถูกคนเจาะเป็นโพรง ลมเย็นยะเยือกพัดทะลวงเข้าไปในอวัยวะโดยตรง
ลั่วสวินตื่นขึ้นจากความหนาวเย็นทั่วร่าง โดยไม่รู้ตัวก็ยกมือไปคลำตรงที่เจ็บปวดอย่างรุนแรง
เลือดสดที่เปียกชุ่มเปื้อนปลายนิ้ว
สัมผัสเหนอะหนะและชื้นแฉะทำให้นางสะดุ้งสั่นไปทั้งตัวในทันใด
นี่ มันราวกับว่า...เลือด?
นางฝืนเปิดเปลือกตา สายตาที่มัวมืดเลื่อนขึ้นไปเบื้องบน พอดีก็ประจันกับดวงตาคมเย็นที่แฝงรอยยิ้มเยาะบาง ๆ
นางขยับริมฝีปาก “ศิษย์พี่รอง...เจ้า?”
ชายตรงหน้าดวงตาดอกท้อแผ่ไอเย็นบาง ๆ รอยยิ้มที่มิจางหายมาหลายปีราวกับแข็งตัวขึ้น