เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 356 ปากน้อยราวกับชโลมน้ำผึ้ง
เด็กน้อยทั้งสองเพิ่งได้ลูกม้ามากำลังตื่นเต้นหลงใหลกันอยู่ มู่เหย่เรียกให้กลับบ้านกลับไม่มีผู้ใดคิดจะกลับเลยสักคน
ยังไม่ทันถึงหน้าบ้าน ซีซีก็โอบคอท่านพ่อ ออดอ้อนเสียงนุ่มนิ่มว่า “ท่านพ่อ ลูกม้าในท้องหิวแล้ว ซีซีอยากจูงพวกมันไปกินหญ้าที่ริมแม่น้ำ ได้หรือไม่”
“หญ้าเขียวริมแม่น้ำสดอ่อนที่สุด ลูกม้าย่อมต้องชอบกินแน่”
เมื่อหลายปีก่อนมู่เหย่รับปากจะสอนซ่งเหอขี่ม้า หลังจากสอนนางจนเป็นแล้ว ยามว่างในวันปกติเขามักจูงม้าออกมา ให้นางขี่ม้าอยู่บนลานโล่งใกล้แม่น้ำหน้าบ้านของพวกเขา ปล่อยให้ม้ากินหญ้า และพามันลงไปอาบน้ำในแม่น้ำ
ซีซีเห็นบ่อยเข้า ย่อมเคยตามท่านพ่อขี่ม้าใหญ่มาบ้างแล้ว บัดนี้เขามีลูกม้าของตัวเอง ความคิดแรกก็คือเลียนแบบท่านพ่อท่านแม่ไปปล่อยม้า
หากท่านพ่อยอมให้เขาขี่ลูกม้าของตัวเองด้วย ก็คงจะดีที่สุดแล้ว
มู่เหย่เห็นความคิดน้อย ๆ ของลูกชายเขียนอยู่เต็มใบหน้า ก็ไม่แกล้งแฉเขา อดหัวเราะในลำคอออกมาไม่ได้
หลินอันเวลานี้หูตั้งขึ้นแล้ว ลูกม้าถูกพากลับไปย่อมต้องถูกขังในคอกม้า เขาเองก็ไม่อยากกลับบ้านเร็วเช่นนี้
“พี่เขย”