กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 337 ข้าพ่นน้ำลายใส่หน้าเจ้า! ฝันลม ๆ แล้ง ๆ ของคนตระกูลซ่ง!
เนื่องจากในรถมีเด็ก มู่เหย่จึงบังคับรถม้าอย่างเชื่องช้าไปตลอดทางจนกลับถึงหมู่บ้าน ทว่าขณะกำลังแล่นบนเส้นทางเล็กหลังเขา ก่อนจะถึงบ้านจู่ ๆ เขาก็หยุดรถ
เขามองไปทางกลุ่มคนที่รวมตัวกันอยู่เบื้องหน้าพลางขมวดคิ้วแน่น
ซ่งเหอและเถาเอ๋อร์ที่อยู่ในรถต่างกำลังพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน เมื่อรู้สึกได้ว่ารถม้าหยุดกะทันหันทุกคนก็เงียบลงทันที เมื่อเงียบลงเช่นนั้นจึงได้ยินเสียงโต้เถียงดังมาจากภายนอก
“เหตุใดจึงเสียงดังเช่นนี้? ถึงบ้านแล้วหรือ?” ซ่งเหอเอ่ยพลางเลิกม่านประตูรถม้าถามมู่เหย่ที่อยู่ด้านนอก
“ยังไม่ถึงบ้าน อาเหอ เจ้าดูทางเบื้องหน้าสิ”
สายตาของซ่งเหอมองตามคำพูดของมู่เหย่ไปยังเบื้องหน้า