เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 324 เพราะเป็นเจ้าข้าจึงไม่กลัว
ผ่านไปนานเท่าใดไม่อาจทราบ ซ่งเหอมุดตัวอยู่ในอ้อมอกเขาพลางพึมพำว่า “รู้งี้ข้าน่าจะรอถามเจ้าตอนกลางวันมากกว่า มาฟังเจ้าเล่าเรื่องแบบนี้ตอนกลางคืนชวนขนพองสยองเกล้ายิ่งนัก”
“หากคืนนี้ข้าเก็บไปนอนฝันจะทำอย่างไรเล่า”
มู่เหย่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย นึกไม่ถึงว่าเมื่อนางรู้แล้วปฏิกิริยาแรกจะเป็นเช่นนี้
“ไม่รู้สึกหรือว่าที่ข้าทำเช่นนี้มันโหดเหี้ยมมาก เจ้าไม่กลัวหรือ”
ซ่งเหอยันกายขยับขึ้นไปด้านบนเพื่อแตะให้ถึงริมฝีปากเขา แนบจุมพิตลงไปเบา ๆ ทีหนึ่ง จากนั้นจึงมองเขาแล้วเอ่ยอย่างจริงจัง “ก็แฝงความดุร้ายอยู่บ้างนิดหน่อย ทว่าเพราะเป็นเจ้า ข้าจึงไม่กลัว”
“ก่อนหน้านี้ที่เจ้าปิดบังไม่ยอมบอกข้าตรง ๆ ก็เพราะกังวลว่าข้าจะกลัวเจ้าเพราะเรื่องนี้หรือ”
มู่เหย่พยักหน้า “กลัวจะทำให้เจ้าตกใจ”