กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 305 เรื่องเก่าในกองทัพ
ถงเหล่ยพร่ำบ่นพึมพำไม่หยุด “คราวนั้นเพิ่งเข้าค่ายทหารข้าอายุเพิ่งจะสิบเจ็ดปี อะไรก็ไม่รู้เรื่องฆ่าศัตรูก็ยังเก้ ๆ กัง ๆ ยังเป็นพวกพี่ชายที่คอยนำพาข้าดูแลข้าไม่ให้ข้าต้องทิ้งชีวิตไปแต่เนิ่น ๆ”
“แม้แต่มู่เหย่ที่อายุน้อยกว่าข้าหนึ่งปีคนนี้ยังเก่งกาจกว่าข้ามีฝีมือกว่าข้า ตัดหัวศัตรูเหมือนตัดแตง โลหิตสด ๆ พุ่งกระฉูดออกมา พอหัวกะโหลกชุ่มเลือดของศัตรูกลิ้งมาอยู่แทบเท้าข้า ข้าก็แข้งขาอ่อนแรงไปหมดแล้ว”
ซ่งเหอนึกในใจว่าเจ้ารีบหุบปากเสียเถอะ ภาพในหัวชัดเจนเกินไปแล้ว
เวลานี้ถงเหล่ยเมามายจนครองสติไม่อยู่แล้ว สหายร่วมศึกทั้งกลุ่มไม่มีผู้ใดรอดพ้นกรงเล็บมารของเขาไปได้ เอะอะโวยวายอยู่นานทีเดียวกว่าจะสงบลง ฟุบหลับฟู่ว ๆ อยู่บนโต๊ะ