เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 231 เจ้าจงถอยห่างจากข้าไปเสียหน่อย
คนผู้นั้นคล้ายจะนึกอะไรขึ้นมาได้ เมื่อเห็นซ่งเหอไม่ตอบคำเพราะกำลังนอนหลับอยู่ จึงเอ่ยยิ้ม ๆ “พวกเจ้าพอฟ้าหนาวแล้วการค้าขายไม่ดีแล้วใช่หรือไม่เล่า เหตุใดจึงกลับมาสายกว่ายามปกติมากถึงเพียงนั้น”
“ดูซ่งเหอสิเหนื่อยล้าถึงเพียงนี้ อยู่ข้างนอกเช่นนี้ก็เอนซบตัวบุรุษของตนเองมิได้สนใจเรื่องความเอียงอายเลย พวกเราพูดคุยกันนางยังไม่ตื่นขึ้นมาเลย”
รอยยิ้มบนใบหน้าของเถาเอ๋อร์พลันมลายหายไปในพริบตา สีหน้าพลันบึ้งตึงลงทันใด นางมองดูอาสะใภ้ผู้นั้นโดยมิได้ต่อคำอีก อยากจะรอดูว่าอีกฝ่ายพูดโดยมิได้ตั้งใจหรือจงใจสร้างความอัดอั้นให้แก่พวกตนกันแน่
คนผู้นั้นก็พึมพำกับตนเองขึ้นมาอีก “พวกเจ้าเช่าแผงหนึ่งแผงกลับมีคนทั้งตระกูลออกไปวุ่นวายกันหมด เกรงว่าคนที่ไปช่วยจะมากกว่าลูกค้าเสียอีกนะ”