เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 184 มู่เหย่ เจ้าช่างไร้เดียงสานัก!
หลินลี่ชิง : ......
นางทั้งสงสารทั้งจนใจ อดไม่ได้ที่จะเอ็ดว่า “เจ้าเด็กคนนี้นี่ แบกของออกมาจากในภูเขาตั้งมากมายเหมือนกัน ขาเจ้าเจ็บแล้วขาของมู่เหย่ไม่เจ็บหรือไร แค่ระยะทางไม่กี่ก้าวยังจะให้คนเขาแบกอีก ไม่อายบ้างหรือ”
ซ่งเหอแหงนศีรษะขึ้นมองมู่เหย่ ความจริงนางเดินไหวทว่ากลับขี้เกียจขยับตัวขึ้นมาเสียเฉย ๆ
มู่เหย่รีบกล่าวว่า “ไม่เป็นไรขอรับท่านแม่ ข้าแบกนางกลับบ้านก็พอแล้ว” พลางหันหลังให้ซ่งเหอ “ขึ้นมาเถิด”
ซ่งเหอเบิกบานใจ มองไปยังท่านแม่ของนางแล้วเอ่ยขึ้นว่า “ข้าก็ชอบใจที่จะให้เขาแบกนี่นา” พูดพลางรีบลุกขึ้นยืนแล้วกระโดดขึ้นบนแผ่นหลังของเขา
มู่เหย่ยกมือขึ้นประคองสะโพกของนางแล้วขยับยกร่างขึ้นเล็กน้อย แบกคนเอาไว้อย่างมั่นคงดียิ่ง
หลินลี่ชิง : ......