เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 167 ละครฉากใหญ่เปิดฉาก
ซ่งต้าซานไม่มีจิตใจไปสนใจเหล่าคนที่มามุงดูความครึกครื้นพวกนี้เลยแม้แต่น้อย ยามนี้ในสมองเต็มไปด้วยเรื่องของท่านแม่ ย่อมมองไม่เห็นพวกซ่งเหอหลายคนเช่นกัน
เฉินชิงซานเดินตามหลังเขาเข้ามาในประตู สายตากวาดมองปราดหนึ่งก็เห็นพวกซ่งเหอหลายคน เขาไม่ได้เดินตามซ่งต้าซานเข้าไปต่อ ทว่ากลับก้าวมาหยุดยืนอยู่ข้างกายซ่งเหอ
มู่เหย่เห็นเขาหอบหายใจหนักหน่วงก็รู้ได้ทันทีว่าเขาต้องพาซ่งต้าซานวิ่งโร่มาตลอดทางเป็นแน่ จึงยกมือตบบ่าเขาเบา ๆ “ลำบากเจ้าแล้ว”
เฉินชิงซานรีบส่ายศีรษะ “ไม่เป็นไรขอรับ ยังดีที่ทันการ ไม่ทำให้เสียเรื่อง”
ซ่งต้าซานพุ่งตัวไปถึงหน้าประตูห้องตามเสียง ในยามนั้นคนหลายคนในห้องกำลังพัวพันตบตีกันอยู่ สภาพวุ่นวายโกลาหลยิ่งนัก ผมเผ้าหลุดลุ่ยเสื้อผ้ากระเซอะกระเซิง ถึงกับไม่มีผู้ใดล่วงรู้เลยว่าเขามาถึงแล้ว