กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 135 เจ้าช่างมือไวเสียจริงนะ
หลินลี่ชิงไม่อยู่บ้าน ซ่งเหอจึงมิได้รีบร้อนกลับ เพิ่งจะกินหมี่หอยขมไป ข้าวเย็นก็มิต้องทำแล้ว นางจึงช่วยให้อาหารสัตว์ปีกและปศุสัตว์ที่เลี้ยงไว้ในบ้านจนหมด
ท้องฟ้าค่อย ๆ มืดลง หลินลี่ชิงถึงได้รีบร้อนรุดหน้ากลับมา
พอก้าวเข้าโถงกลางบ้าน ยังมิทันได้เอ่ยปากก็กรอกน้ำเข้าปากอึกใหญ่ไปก่อน ตลอดช่วงบ่ายนี้เอาแต่วิ่งวุ่นอยู่ข้างนอกทั้งสิ้น
รอจนนางปรับลมหายใจได้สม่ำเสมอแล้ว ซ่งเหอจึงเอ่ยถามขึ้น “เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะท่านแม่ ไฉนถึงไปเสียนานเพียงนี้”
สีหน้าของหลินลี่ชิงราวกับกลืนแมลงวันเข้าไป เอ่ยขึ้นเนิบช้า “พวกเจ้าลองทายดูซิว่าข้าไปสืบรู้อะไรมา”
ซ่งเหอ “ท่านสืบรู้อะไรมาหรือเจ้าคะ รีบบอกมาเถิด อย่ามัวอมพะนำอยู่เลย”