เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 113 การตักเตือน
หวังชุ่ยเอ๋อร์ไม่อาจอาละวาดกับท่านย่าซ่งข้างนอกได้ ไม่มีหนทางอื่น ทำได้เพียงกัดฟันถือชามแล้วมุดเข้าไปในพงหญ้ารกชัฏสูงครึ่งตัวคนที่ลับตา
ท่านย่าซ่งมองทิศทางที่นางจากไปพลางส่งเสียงฮึดฮัดอย่างดูแคลน ก่นด่าว่า “กระดูกสันหลังยาวนัก ยังหวังจะให้ข้าปรนนิบัตินางอีกรึ”
ซ่งต้าซานพุ้ยข้าวสวยเข้าปากเคี้ยว ๆ แล้วกลืนลงไป บนใบหน้าที่กรำแดดจนดำคล้ำขมวดคิ้วเล็กน้อย เอ่ยว่า “พอเถิดท่านแม่ ท่านให้ข้าได้อยู่สงบ ๆ สักครู่เถอะ”
“ชุ่ยเหนียงคลอดลูกชายให้ข้าสองคน นี่เพิ่งจะคลอดลูกสาวได้ไม่นานก็ต้องลงแปลงนาแล้ว นางเองก็ไม่ง่ายเลย ท่านพูดน้อยลงสักสองสามประโยคเถอะ”
ท่านย่าซ่งปรายตา “ข้ายังตามใจนางไม่พออีกรึ เจ้าลองคิดดูเองตั้งแต่ที่นางเข้าตระกูลเรามาจนถึงบัดนี้ นางเคยลงแปลงนาทำงานตอนไหนบ้าง”