เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 100 สองคนนี้ไฉนจึงดูแปลกพิกล
“ข้ารู้แล้ว พี่สาวใหญ่กินเผ็ด ๆ มา” ซ่งอันเอ่ยพลางทำเสียงซี้ดซ้าด ท่าทางตัวน้อยดูน่าขันและน่าเอ็นดูยิ่งนัก
คราวก่อนเขาก็แอบกินกับข้าวรสเผ็ดที่พวกผู้ใหญ่กินจนเผ็ดร้องไห้จ้า ปากก็แดงก่ำเช่นนี้ จึงจำฝังใจเป็นที่สุด
“วันนี้พวกเรามิได้กินมื้อกลางวันที่บ้าน เสียหน่อย อีกทั้งท่านแม่ก็มิได้ผัดพริกด้วย” ซ่งเถาเอ๋อร์มองซ่งเหอที มองมู่เหย่ทีด้วยความสงสัย คิดไม่ตกว่าพี่สาวของนางแอบกินสิ่งใดมา
ซ่งเหอแหงนหน้ามองฟ้าอย่างจนถ้อยคำ ไม่รู้ว่าจะอธิบายอย่างไรจึงตัดใจไม่พูดสิ่งใดทั้งสิ้น ยื่นมือไปรับตะกร้าผักจากมือของมู่เหย่แล้ววิ่งหนีไปทันที
เมื่อทะลายแนวป้องกันนั้นลงได้ บรรยากาศระหว่างซ่งเหอกับมู่เหย่ก็ยิ่งมีความเปลี่ยนแปลงอันลึกซึ้งเพิ่มขึ้นมาอีกเล็กน้อย