กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 83 ยินดียิ่ง
มู่เหย่เอ่ยว่า “ข้ายินดียิ่งนัก เสี่ยวเหอ”
ซ่งเหอมองดูท่าทางคิ้วตาเปี่ยมรอยยิ้มของเขาก็รู้ว่ายามนี้เขามีความสุขเพียงใด
“ดูออกแล้ว นี่อยู่ในบ้านนะ เจ้าสำรวมให้ข้าสักหน่อยเถิด” แม้จะกล่าวเช่นนี้ ทว่าซ่งเหอกลับมิได้สะบัดมือที่ถูกกุมไว้ให้หลุดออกไปอีก ใบหน้าเปี่ยมล้นด้วยรอยยิ้มสดใสชวนให้ผู้คนมิอาจละสายตา
ครู่ต่อมา ซ่งเหอพลันนึกขึ้นได้ว่าในห้องครัวยังหุงข้าวอยู่
“บนเตากำลังหุงข้าวอยู่ ข้าไปง่วนในห้องครัวก่อนนะ”
“หรือมิเช่นนั้นเจ้าเอาของที่ซื้อมาในวันนี้กลับไปเก็บไว้ที่บ้านก่อนเล่า”
มู่เหย่ยามนี้หัวใจเปี่ยมล้นด้วยความยินดี คิดเพียงอยากอยู่กับซ่งเหอต่อไปอีกสักครู่ มีหรือจะยอมจากไป “ไม่รีบ ประเดี๋ยวค่อยเอากลับไป ข้าช่วยเจ้า”