กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 57 หนูไผ่
ซ่งเหอมีสีหน้าใคร่รู้ เสียงนี้ฟังดูคล้ายเป็นหนูไผ่กำลังแทะต้นไผ่อยู่จริง ๆ ยามเด็กนางเคยตามปู่ขึ้นเขาแล้วเคยพบเห็น
“นั่นคือรูหนูไผ่”
เสียงที่ดังขึ้นกะทันหันจากด้านหลังทำเอาซ่งเหอสะดุ้งตกใจ
ซ่งเหอหันหน้าไปมองพลางถลึงตาใส่ผู้มาเยือนคราหนึ่ง “เหตุใดท่านถึงได้ผลุบ ๆ โผล่ ๆ ราวกับภูตผีไร้สุ้มไร้เสียงเช่นนี้ จู่ ๆ ก็เอ่ยปากทำเอาข้าตกใจหมด!”
มู่เหย่ถูกนางถลึงตาใส่ก็หาได้ขุ่นเคืองไม่ เขากลับรู้สึกว่ายามนางถลึงตาใส่ผู้อื่นช่างน่าเอ็นดูยิ่งนัก ฟ้าดินรู้ดีว่าหลังจากเมื่อวานกลับไปเขาตื่นเต้นเพียงใด ในสมองเต็มไปด้วยความคิดถึงซ่งเหอ อยากจะพบนางเหลือเกิน