บทที่ 155: บดขยี้ด้านสุนทรียะ จนบริษัทบันเทิงหวนฉิวในประเทศเหยียนไร้ทางโต้กลับ

บทที่ 155: บดขยี้ด้านสุนทรียะ จนบริษัทบันเทิงหวนฉิวในประเทศเหยียนไร้ทางโต้กลับ

สถานที่แห่งหนึ่งในนครโมตู

บนม้านั่งริมถนน ชายหนุ่มคนหนึ่งในชุดพนักงานส่งอาหารสวมหูฟัง ฟังเพลงกุหลาบแดงไปพลางสูบบุหรี่อย่างเงียบงัน

ในหัวของเขา เนื้อเพลง “สิ่งที่เอื้อมไม่ถึงยังคงก่อความวุ่นวาย ส่วนคนที่ได้รับความรักกลับไม่รู้จักเกรงใจ” ดังก้องซ้ำไปซ้ำมา

ผ่านไปนาน โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น

เขามองชื่อสายเรียกเข้าด้วยสีหน้าซับซ้อน ก่อนกดรับหลังผ่านไปสามวินาที เสียงผู้หญิงเย็นชาดังมาจากปลายสาย “เย่ซิง นายอยู่ที่ไหน? รวบรวมค่าเทอมของฉันครบหรือยัง?”

เย่ซิงไม่พูดอะไร เขาล้วงธนบัตรเก่าเป็นปึกออกจากกระเป๋าแล้วกำแน่น ทว่าคนที่ผุดขึ้นในหัวกลับเป็นเด็กสาวที่คอยวิ่งส่งอาหารเป็นเพื่อนเขามานาน และใส่ใจเขาอยู่ทุกเวลา

เขานึกถึงคำพูดที่เคยปฏิเสธเธอ “ฉีฉี ขอโทษนะ ฉันมีคนที่ชอบอยู่แล้ว รับน้ำใจของเธอไม่ได้!”