บทที่ 109: โจรคนหนึ่งยังร้ายกาจกว่าโจรอีกคน

บทที่ 109: โจรคนหนึ่งยังร้ายกาจกว่าโจรอีกคน

“ชิ—!!” เฉินคังไม่แม้แต่จะเหลือบตามอง “ไอ้หนู แกยังกล้าไปร้องเรียนถึงส่วนกลางอีกเหรอ ฉันจะทำให้แกออกจากนครโมตูไม่ได้เลย!”

หวังซือหนงได้ยินดังนั้นก็ทิ้งตัวลงกับพื้น เริ่มงอแงกลิ้งไปกลิ้งมา

เขากลิ้งไปกลิ้งมาอยู่บนพื้น ทั้งเตะขาสั้นๆ พลางแผดเสียงร้อง

“ฮือๆๆ! ไม่มีความยุติธรรมเลย!”

เฉินคังเหลือบมองเด็กแสบตัวน้อย แม้จะหัวไวแค่ไหนก็ยังเป็นเด็กที่โตไม่เต็มที่อยู่ดี จากนั้นจึงส่งสายตาให้หร่วนซิง

หร่วนซิงรีบดึงตัวเขาขึ้นมา “ไอ้หนู ห้ามงอแงกลิ้งไปกลิ้งมา ฉันจะต่อยแกแล้วนะ เชื่อไหม?”

“ฮือๆ! นี่มันข้าราชการของประชาชนที่ไหนกัน นี่มันรังโจรชัดๆ!”

“อนาคตของนครโมตูมืดมนแล้ว!”

“ฮือๆๆ—!!”