กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 107: ขนของล็อตใหญ่
ดวงตาของเฉินคังเป็นประกายขึ้นมา แต่ก็ยังไม่เข้าใจ
“เด็กน้อย ที่เฟิ่งเซียนน่ะอยู่ห่างไกลผู้คน ห่างจากเขตเมืองตั้งกว่าสี่สิบกิโลเมตร แถมยังกันดารมาก นายแน่ใจนะว่าจะเลือกที่นั่น?”
“แฮะๆ!” หวังซือหนงหัวเราะอย่างประจบประแจง
“ฉันดูเหมือนเด็กที่ชอบสร้างปัญหาให้ผู้ใหญ่เหรอ?”
“ที่ฉันเลือกที่นั่น อย่างแรกคือพื้นที่กว้าง ไม่มีตึกสมัยใหม่มาบดบัง เลยจำลองโครงสร้างเมืองโบราณได้ครบถ้วน แถมราคาที่ดินก็ถูก”
“ถ้าเป็นที่ดินในเมือง ฉันคงไม่มีเงินมากขนาดนั้นหรอก!”
“ที่สำคัญ ถ้าพื้นที่เล็ก ต่อให้ซ่อมแซมแค่ไหนก็แก้จุดอ่อนด้านสายธารวัฒนธรรมของนครโมตูไม่ได้ แถมยังยกระดับให้เป็นภาพลักษณ์ของเมืองไม่ไหวด้วย”
“หัวใจสำคัญของโปรเจกต์นี้คือคำว่า ‘ใหญ่’!”
“และเฟิ่งเซียนไม่เพียงมีที่ดินมากพอ แต่ข้างๆ ยังมีพื้นที่เกษตรรกร้างผืนใหญ่ต่อเนื่องกันด้วย”