บทที่ 77: การจากลา!

บทที่ 77: การจากลา!

หวังเจามองแววตาเตือนของหวังซือหนง ความเจ็บปวดทิ่มแทงหัวใจอย่างรุนแรง แต่ภายนอกยังฝืนยิ้มอยู่

“ได้...ได้...พ่อเข้าใจแล้ว!” เขาชวนลูกทั้งสอง “เข้ามาคุยข้างในเร็ว พ่อสั่งอาหารไว้แล้ว”

เด็กทั้งสองเดินตามเขาเข้าไปในร้าน พอนั่งลง หวังซืออวี่ก็กดปีกหมวกลงต่ำแล้วขยับไปนั่งชิดหวังซือหนง ท่าทางเกร็งไปหมด

หวังซือหนงไม่เกรงใจ หยิบจานปิ้งย่างมาวางตรงหน้าหวังซืออวี่ “กินเลย! ใช้เงินของตาแก่นั่น ถ้าไม่กินก็เสียเปล่า อยากกินอะไรเพิ่มก็ไปสั่งเอง วันนี้จัดเขาให้หนัก ใครใช้ให้ไอ้สารเลวนั่นปล่อยให้ยัยแก่คนนั้นทำตามใจล่ะ”

“พรืด!” หวังซืออวี่หลุดหัวเราะเพราะคำพูดหลุดโลกของพี่ชาย เธอเงยหน้ามองรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของเขา ก่อนเหลือบมองหวังเจาที่ริมฝีปากกระตุก ใบหน้าเต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วน

เธอพยักหน้าเบา ๆ แล้วหยิบเนื้อเสียบไม้ขึ้นมากินอย่างละเมียดละไม

เมื่อเห็นลูกสาวกินของตัวเองไปเงียบ ๆ หวังเจาก็โล่งอก

หวังซือหนงหน้าหนา หยิบอะไรก็กินทันที แถมยังสั่งเนื้อวัว เนื้อแกะ ปลาย่าง และเครื่องดื่มที่ดีที่สุดของร้านมาอีกกองใหญ่

จนหางตาของหวังเจากระตุกไม่หยุด