0186

⬢⬢⬢

ตอนที่ 186 ผีดิบสุดสยองขวัญ

เพื่อความปลอดภัยในการนอน ผมถีบหลินเซียวเซียวไปไว้ที่มุมห้อง แล้วขดตัวนอนอยู่คนเดียว

ไม่รู้ว่าหลับไปนานแค่ไหน ผมได้ยินเสียงคนเรียกกะทันหัน พอลืมตาขึ้นมาดูก็พบว่าทุกคนตื่นกันหมดแล้ว

ผมขยี้ตาแล้วพึมพำถาม “มีอะไรกัน...”

ท่ามกลางความมืด ผมมองไม่เห็นใบหน้าพวกเธอ แต่หลินเซียวเซียวกลับลดเสียงลงต่ำ “เบา ๆ หน่อย ขยับมานี่... ไม่ว่าคุณจะเห็นอะไร ห้ามส่งเสียงเด็ดขาด”

เรื่องอะไรกันถึงต้องทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ ขนาดนี้?

เธอจูงมือผมเดินออกไปข้างนอก จากนั้นก็หมอบลงข้างหลุมดิน โผล่แค่หัวออกไปมองด้านนอก

ผมมองออกไปบ้าง แล้วก็ต้องเบิกตากว้าง