0167

⬢⬢⬢

ตอนที่ 167 ผีทับ

ในใจฉันไม่อยากสักนิด แม้แต่หนึ่งพันหรือหนึ่งหมื่นครั้ง แต่หยางเสี่ยวเยว่ยังคงดึงดันที่จะแบกฉันขึ้นหลัง แล้วแบกฉันเดินออกไปข้างนอก

เรื่องนี้ทำให้ฉันรู้สึกกระอักกระอ่วนใจเป็นที่สุด ฉันเป็นถึงชายชาตรีแท้ ๆ แต่หยางเสี่ยวเยว่ดูตัวเล็กบอบบางเสียขนาดนั้น นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย?

ทว่าผู้คนที่อยู่บนถนนเมื่อเห็นฉากนี้ กลับดูเหมือนจะคุ้นชินเป็นธรรมดา ไม่มีใครสนใจสถานการณ์ของเราเลยแม้แต่น้อย

ฉันถูกนางแบกกลับมาที่หอพักตลอดทางแบบนั้น พอถึงหน้าประตูหอพัก หลินเซียวเซียวก็กำลังนอนพักผ่อนรับลมอยู่บนเก้าอี้โยก

นางเห็นหยางเสี่ยวเยว่แบกฉันกลับมา จึงถามขึ้นว่า “นี่ใครกัน?”