กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอสมุดโม่อวี่
⬢⬢⬢
ตอนที่ 118 ฝากฝัน
มรดกของธรรมราชา...
จะบอกว่าในใจผมไม่มีความรู้สึกใด ๆ เลยนั้น เห็นทีจะเป็นไปไม่ได้
แค่ได้ยินคำว่าธรรมราชา ผมก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกโลภในใจ สิ่งเดียวที่น่ายินดีคือผมยังยับยั้งชั่งใจต่อความรู้สึกนี้ได้
ผมมองตาท่านจางแล้วกล่าวกับเขาอย่างจริงจังว่า “คุณจาง ขอบคุณมากที่เชื่อใจผม แต่ผมต้องขอโทษด้วยจริงๆ ผมยังให้คำตอบที่ชัดเจนกับคุณไม่ได้ เพราะเรื่องนี้มันยากสำหรับผมเหลือเกิน ผมรับปากได้เพียงว่าจะพยายามให้ถึงที่สุด คุณว่าดีไหมครับ?”
“ไม่หลงระเริงไปกับความมั่นใจนั่นแหละคือข้อดีที่สุด...” คุณจางพยักหน้า “ในเมื่อคุณเต็มใจทำ ผมก็ขอมอบตัวผมและลูกสาวไว้ในมือคุณ”