0100

⬢⬢⬢

ตอนที่ 100 สุนัขจรจัดไร้สำนัก

พวกเราเดินออกจากหอพักมายังสนาม กะโพลกกะเพลกด้วยกัน ท้องฟ้ายามนี้มืดมิดจนเรียกได้ว่ามองไม่เห็นแม้แต่นิ้วมือตัวเอง

เพื่อความสะดวกในการวางค่ายกลของอวิ้นหั่ว พวกเราจึงนำไฟฉายไปช่วยส่องพื้นให้ เห็นเขานำหินรูปร่างแปลกตาออกมาจากกระเป๋าเป้ พร้อมทั้งเหรียญทองแดงและด้ายแดง เขาวางค่ายกลอย่างตั้งใจมาก

ส่วนอวิ้นสุ่ยนำชาดแดงและยันต์เต๋าออกมา แล้วก้มลงวาดบนพื้นอย่างรวดเร็ว

ผมไม่มีอะไรทำอยู่ชั่วขณะจึงยืนอยู่ข้างอวิ้นสุ่ยเพื่อช่วยส่องไฟ นึกถึงตอนที่เธอช่วยพูดให้ผมก่อนหน้านี้ ผมจึงกล่าวขอบคุณด้วยความซาบซึ้งอีกครั้ง “ขอบคุณนะเธอ”

“ขอบคุณฉันเรื่องอะไร?” เธอถามโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมา