0057

⬢⬢⬢

ตอนที่ 57 กำแพงล้มคนรุมผลัก

บนถนนที่มืดมิดและหนาวเหน็บ กวาดสายตามองไปกลับไม่พบผู้คน บนพื้นยังหลงเหลือคราบเลือดของซูหย่งหมิง

ผมหลบอยู่หลังเสาประตู กลืนน้ำลายลงคออย่างโง่งม พึมพำว่า “ถ้าหากคนที่ออกไปรับรถคันนั้นเป็นผม คนที่ตายจะเป็นผมหรือเปล่า?”

มู่หว่านเอ๋อร์ที่อยู่ข้างกายเงียบไปไม่กี่วินาที สุดท้ายก็กล่าวเสียงเบาว่า “จะเป็น”

ทำไมเรื่องราวถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้?

คนผู้นั้นไม่ใช่ว่ามาเพื่อช่วยเราหรอกหรือ? ทำไมถึงลงมือสังหารอย่างเลือดเย็นได้ลงคอ?

วินาทีนั้น ในหัวของผมพลันนึกถึงเหตุการณ์ตอนที่ส่งข้อความสั้นหาอาจารย์มู่หย่วนจือเมื่อก่อนหน้านี้