0045

⬢⬢⬢

ตอนที่ 45 เรื่องมันชวนพิศวง

ผมมองดูมู่หว่านเอ๋อร์ที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้า ความรู้สึกในใจมันบรรยายไม่ถูกเลย

คำพูดของเธอแทงทะลุเข้าไปในใจฉัน

มู่หย่วนจือบอกว่าโลกนี้ผู้เข้มแข็งกลืนกินผู้อ่อนแอ แต่นั่นไม่ใช่แค่เสียงของมู่หย่วนจือ แต่มันเป็นเสียงของทุกคนในยุคนี้

เดิมทีฉันคิดว่าตัวเองดื้อรั้นที่ยังเชื่อมั่นในตำนานว่าคนดีได้ดี ในขณะที่คล้อยตามมู่หย่วนจือ ฉันกลับรู้สึกเศร้าใจที่ไม่มีใครเข้าใจฉันเลย

หากทุกคนต่างคิดว่าการเป็นคนดีนั้นยากเย็น แล้วใครกันเล่าที่จะมอบแสงตะวันให้กับโลกใบนี้

ต่อให้สิ่งที่มอบให้นั้นไม่ใช่แสงตะวัน แต่เป็นเพียงเปลวเทียนในค่ำคืนที่มืดมิด ฉันก็รู้สึกพอใจแล้ว