0008

⬢⬢⬢

ตอนที่ 8 อย่ากลับมา

หลังจากทานข้าวเสร็จ ฉันยังคงหน้าด้านไปนอนกับพ่อแม่เหมือนเดิม

ตลอดทั้งคืนฉันนอนไม่หลับ แต่รอจนกระทั่งพ่อเริ่มกรน ฉันจึงย่องลุกขึ้นมาเบาๆ ภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่อง ฉันจ้องมองใบหน้าของพวกเขาอย่างเงียบๆ

ยิ่งมองก็ยิ่งน้ำตาคลอ ฉันกัดริมฝีปากตัวเองจนแทบจะห้อเลือด พยายามกลืนน้ำตาลงท้องอย่างโดดเดี่ยว

จนกระทั่งแสงอาทิตย์ของวันถัดมาใกล้จะสาดส่อง ฉันจึงมุดกลับลงไปในผ้าห่มเพียงลำพัง