0004

⬢⬢⬢

ตอนที่ 4 การเรียกวิญญาณ

วิ่ง!

ผมตกใจจนความเย็นเยือกแล่นจากฝ่าเท้าขึ้นสู่ศีรษะ ไม่กล้าอยู่ที่ตู้เสื้อผ้านั่นอีกต่อไป รีบก้าวขาแล้ววิ่งหนีสุดชีวิตไปทางประตู

เดิมทีผมคิดจะวิ่งไปทางหน้าต่างเหมือนเมื่อกี้ แต่เสี่ยวเย่ยืนขวางอยู่ระหว่างผมกับหน้าต่าง ผมไม่กล้าเดินสวนผ่านเธอไป

ตอนที่วิ่งไปถึงประตู ในใจผมเอาแต่สวดอ้อนวอน ขอให้ครั้งนี้ประตูเปิดออกได้

ไม่รู้เพราะคำอธิษฐานได้ผลหรือเปล่า คราวนี้ประตูใหญ่ถูกเปิดออกอย่างง่ายดายมาก

ด้านนอกคือโถงทางเดินที่มืดมิด

แสงสีเขียวจากทางหนีไฟส่องกระทบโถงนี้ ทำให้บรรยากาศดูสลัวไปทั่วทั้งโถง

ผมวิ่งไปทางบันไดเหมือนคนเสียสติ ไม่รู้ว่าวันนี้เป็นอะไร ไฟเซนเซอร์ที่ปกติจะติดกลับเสีย ต่อให้ผมกระทืบเท้าดังแค่ไหน ไฟก็ไม่ยอมติด