กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โม่เฟิงกลับถึงบ้าน ปิดประตูลง และโลกทั้งใบก็เงียบสงัด
ในห้องรับแขกกว้างโล่งมีเพียงกล่องกระดาษใบที่เขาเก็บมาจากชั้นล่างวางอยู่ มันราวกับเกาะร้าง ส่วนโม่เฟิงคือผู้อยู่อาศัยเพียงคนเดียว
ท้องของเขาร้องขึ้นมาอย่างไม่ถูกเวลา เตือนให้รู้ถึงความล้มเหลวอันยับเยินของภารกิจ “รับประทานอาหารตามลำพังในร้านอาหารสาธารณะ” หมูตุ๋นซีอิ๊วจานนั้นที่เขากินไปเพียงคำเดียว กลายเป็นความเจ็บปวดเล็ก ๆ ในใจ
เขาออกไปข้างนอกอีกไม่ได้