ตอนที่ 350 ข้อความสั้นยี่สิบเอ็ดข้อความ

ตอนที่ 350 ข้อความสั้นยี่สิบเอ็ดข้อความ

ตลอดทั้งวันนี้ ทั้งฟ่านหงอี้และเหอเซี่ยงหยางต่างคอยอยู่เคียงข้างเป็นเพื่อนสวี่หนิง เพราะกลัวว่าเขาจะคิดสั้น

มันน่าขายหน้าเกินไปแล้ว

แม้แต่พ่อแม่ของสวี่หนิงยังไม่มีหน้าจะก้าวออกจากบ้าน สองสามีภรรยาสูงวัยหลบซ่อนตัวอยู่ในบ้านตลอดทั้งวัน พอตกค่ำเดินลงมาชั้นล่าง ก็เห็นคุณยายเก๋อซึ่งเป็นย่าของสวี่หนิงไม่ได้ออกไปเดินเล่นเช่นกัน คุณยายเก๋อที่เมื่อก่อนต้องออกไปข้างนอกทุกวัน วันนี้กลับนั่งดูโทรทัศน์อยู่ในบ้าน

สวี่หงไฉเดินเข้าไปถามคุณยายเก๋อว่า “แม่ วันนี้ทำไมแม่ไม่ออกไปเดินเล่นล่ะครับ”

คุณยายเก๋อโมโหจนใช้ไม้เท้าเคาะพื้น “วันนี้พอฉันก้าวพ้นประตูบ้าน ตาแก่ยายแก่พวกนั้นก็พากันมาอ่านสิ่งที่เสี่ยวหนิงโพสต์ต่อหน้าต่อตาฉันน่ะสิ! ตาแก่ยายแก่พวกนั้น ทีเวลาปกติจะให้ทำอะไรหน่อยก็อ้างว่าสายตายาว มองไม่เห็น ไม่เข้าใจเรื่องของคนหนุ่มคนสาว ตอนนี้ตากลับมาสว่างกันหมดเลย เรื่องที่วัยรุ่นโพสต์ก็ดูกันเป็นหมดแล้ว!”

สวี่หงไฉกับเหอม่านอวิ๋นได้ยินแล้วก็รู้สึกขนลุกด้วยความกลัว ทั้งสองต่างรู้สึกโชคดีที่วันนี้ไม่ได้ก้าวออกจากบ้าน และไม่ได้เปิดดูวีแชตของญาติสนิทมิตรสหาย ใช้วิธี ‘ปิดหูปิดตาขโมยกระดิ่ง’ ช่วยรักษาหน้าตาของพวกเขาเอาไว้ได้

ยิ่งเป็นสวี่หนิงก็ยิ่งไม่อยากโผล่หน้าออกมาให้ใครเห็น ตอนที่พวกเหอเซี่ยงหยางไปหา เขาเอาผ้าห่มคลุมหัวตัวเองไว้แน่นหนา แม้กระทั่งเวลาพูดคุยก็ไม่ยอมเอาผ้าห่มออก