ตอนที่ 336 คราวนี้ไม่มีหน้าไปเจอใครแล้วจริงๆ

ตอนที่ 336 คราวนี้ไม่มีหน้าไปเจอใครแล้วจริงๆ

วันรุ่งขึ้นนับเป็นเรื่องแปลกที่สวี่หนิงตื่นนอนเช้ากว่าฉีเซี่ย ตอนที่ฉีเซี่ยลุกขึ้นจากเตียง เขากำลังเดินออกมาจากห้องน้ำ เอามือกุมหน้า แล้วนั่งลงข้างเตียงด้วยสีหน้ากลัดกลุ้มเต็มประดา

ฉีเซี่ยไม่เคยเห็นเขาตื่นเช้าขนาดนี้มาก่อน จึงถามเขาอย่างสงสัย “วันนี้ทำไมตื่นเช้าจังคะ?”

สวี่หนิงไม่พูดอะไร หากแต่เอามือที่กุมหน้าออก

พอฉีเซี่ยเห็นหน้าเขา ก็ยืนอึ้งตกตะลึงอยู่ตรงนั้น ก่อนที่ความรู้สึกผิดอย่างรุนแรงจะผุดขึ้นมาในใจ ถามออกไปคำหนึ่งด้วยความรู้สึกผิดเต็มประเด็น “หน้าคุณ…ทำไมถึงบวมล่ะคะ?”

“คุณคิดว่าไงล่ะ?” สวี่หนิงถามเธอกลับอย่างตัดพ้อ

ฉีเซี่ยเม้มริมฝีปาก สายตาล่อกแล่ก แกล้งทำเป็นความจำเสื่อม “ฉันจะไปรู้ได้ยังไงคะ?”

สวี่หนิงกล่าวหาด้วยความโมโห “ก็คุณถีบน่ะสิ! ตรงนี้ยังมีรอยเท้าของคุณอยู่เลย!”

“ตรงไหนคะ? มีที่ไหนกัน?” ฉีเซี่ยยื่นหน้าเข้าไปดูใกล้ ๆ อย่างตั้งใจ เห็นเพียงผิวหนังที่แดงบวมกับแก้มสองข้างที่ไม่เท่ากันของเขา

“ตรงนี้ไง! รอยนิ้วเท้าของคุณ!” สวี่หนิงโมโหมากจริง ๆ