กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 301 ฉันเลือกเขา และต่อไปก็จะเลือกเขา
เธอเดินไปนั่งลงตรงนั้น มองออกว่าสมุดบันทึกประจำวันบนโต๊ะก็คือเล่มที่เธอเคยใช้เขียนบันทึกตอนเด็ก ๆ คราวก่อนที่กลับมาเธอจงใจให้สวี่หนิงได้เห็นบันทึกข้างใน ตอนนี้สวี่หนิงเขียนข้อความลงบนหน้าว่าง จงใจวางไว้ตรงนี้เพื่อให้เธอเห็น
ลายมือของสวี่หนิงแตกต่างจากหน้าตาของเขาลิบลับ หน้าตาหล่อเหลาขนาดนั้น แต่ลายมือกลับไก่เขี่ยระเกะระกะ จัดเป็นฟอนต์ลายมือประเภทที่ถ้าส่งการบ้านตอนเรียนคงโดนคุณครูด่าแน่นอน
ดูออกว่าเขาพยายามเขียนให้ดีอย่างเต็มที่แล้ว แต่เขียนออกมาก็ยังมีสไตล์เฉพาะตัวไม่เปลี่ยน โย้เย้ไปมา ลายมือเหมือนเด็กประถมไม่มีผิด
“ที่รัก ต่อไปมีผมอยู่ คุณไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น นอกเสียจากผมจะตาย ไม่อย่างนั้นผมไม่มีทางทำให้คุณต้องเสียใจอีกเด็ดขาด”
ข้อความของเขาไม่อ้อมค้อมเลยสักนิด ตรงไปตรงมาราวกับเด็กประถมเขียนจริง ๆ