ตอนที่ 95 เป็นศิลปินของคุณช่างมีความสุขจริง ๆ

ตอนที่ 95 เป็นศิลปินของคุณช่างมีความสุขจริง ๆ

สวี่หนิงทำตัวเหมือนเด็กขี้เซาไม่อยากลุกจากเตียง เขาหลับตาขยับเข้าใกล้ฉีเซี่ยแล้วหนุนศีรษะลงบนไหล่ของเธอเพื่อหลับต่อ

ฉีเซี่ยกลั้นลมหายใจ สูดกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากปลายผมของเขา พลางขยับไหล่เบา ๆ แล้วเอ่ยปลอบเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “อย่ามัวแต่นอนเลย จะสายแล้วนะ”

“อือ…” หัวของสวี่หนิงถูไถไปมาบนไหล่ของฉีเซี่ย ดูเหมือนสุนัขที่กำลังออดอ้อนเจ้านายจริง ๆ

มือของฉีเซี่ยที่วางอยู่ข้างลำตัวกำแน่นเป็นหมัด บังคับกดความรู้สึกอยากกอดเขาเอาไว้อย่างเต็มกลืน

สวี่หนิงถูไถจนพอใจ ในที่สุดก็ลืมตาขึ้นบนไหล่ของฉีเซี่ยอย่างเกียจคร้าน

ดวงตาคู่โตมองดูฉีเซี่ยอย่างเหม่อลอย ขนตายาวกะพริบไหวไปมา น้ำเสียงเจือความแหบพร่ากระซิบพึมพำข้างหูของฉีเซี่ย “เธอมาเช้าจัง”