เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 347 สอนคนอื่นร้องเพลงแบบนี้
เจียงเฉินมองแววตาอันไร้เดียงสาของเจียงยาง ก็สัมผัสได้ว่าเธอไม่ได้โกหกเลย
คาดว่าชีวิตของเจียงยางคงมีแต่ท้องฟ้าสีคราม เมฆสีขาว ทุ่งหญ้า และฝูงวัวฝูงแกะ
นึกไม่ถึงจริง ๆ ว่าสังคมทุกวันนี้ยังมีผู้หญิงที่บริสุทธิ์ผุดผ่องขนาดนี้อยู่อีก
จู่ ๆ เจียงเฉินก็เริ่มไม่อยากให้เจียงยางได้ตำแหน่งในการแข่งขันคลั่งเสียงเพลงฤดูร้อน ไม่อยากให้เธอถูกถังย้อมผ้าอันขุ่นมัวอย่างวงการบันเทิงแปดเปื้อน
“แล้วนายล่ะ เรื่องของนายเป็นยังไงบ้าง” เจียงยางเงยหน้าสวย ๆ ขึ้นมา แล้วโยนหัวข้อสนทนากลับมาให้เจียงเฉิน
เจียงเฉินยกเบียร์ขึ้นซดอึกใหญ่แบบไม่คิดอะไรมากพลางพูดว่า
“ผมเป็นคนหรงเฉิง ตอนนี้เรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยหรงเฉิง”
“ถ้ามีโอกาส ผมจะพาเธอไปเดินเล่นที่มหาวิทยาลัยหรงเฉิงนะ”