กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 316 ผมเป็นแชมป์นะเว้ย
ไม่ไกลกันนั้น หลิ่วเหยียนเหยียนในชุดนักเรียนญี่ปุ่นกำลังวิ่งเหยาะๆ ตรงมาทางที่วังเฮ่าเฉินยืนอยู่
แสงแดดอุ่นๆ ยามสายของฤดูใบไม้ผลิสาดลงบนกระดูกไหปลาร้าอันได้รูป สายลมพัดเส้นผมสลวยของเธอเบาๆ ปล่อยกลิ่นอายความสดใสแสนหวานของวัยสาวออกมาเต็มเปี่ยม
นักศึกษาที่ยืนมุงอยู่รอบๆ ต่างพร้อมใจกันหลีกทางให้ดาวมหาวิทยาลัยคนสวย ทุกคนล้วนอยากรู้ว่าเธอกำลังวิ่งไปหาใครกันแน่
พอหลิ่วเหยียนเหยียนเข้ามาใกล้จนเหลือระยะห่างจากวังเฮ่าเฉินแค่สองสามเมตร พลุกระดาษหลายกระบอกก็ถูกยิงดังปัง แล้วริบบิ้นหลากสีสันก็โปรยปรายลงมา
จากนั้นลูกโป่งสีชมพูหลายสิบลูกก็ค่อยๆ ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า บรรยากาศรอบข้างเต็มไปด้วยความหวานซึ้งและโรแมนติก