กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Futian
ตอนที่ 11 บังเอิญเจอหลิ่วเหยียนเหยียน
ตรงหน้าทางเข้าหมู่บ้าน พ่อกับแม่ของเจียงเฉินยืนกรานว่าจะไปส่งเขาที่มหาวิทยาลัยให้ได้ แต่เจียงเฉินกลับทำหน้าจริงจังแล้วพูดขึ้นว่า
“พ่อครับแม่ครับ ผมอายุยี่สิบเป็นผู้ใหญ่แล้วนะ ถ้าเรื่องแค่นี้ยังต้องให้พ่อกับแม่คอยประคบประหงม แล้วผมจะโตได้ยังไงล่ะครับ”
เมื่อเห็นท่าทางหนักแน่นจริงจังของเจียงเฉิน พ่อกับแม่ก็รู้สึกปลาบปลื้มใจมาก หลังจากกำชับอีกสองสามประโยค พ่อกับแม่ของเจียงเฉินก็เดินกลับบ้านไป
“พ่อมัน คุณว่าเสี่ยวเฉินแบกกระเป๋าตั้งเยอะแยะแถมยังต้องไปเบียดบนรถเมล์อีก ฉันสงสารลูกจังเลย” แม่ของเจียงเฉินพูดด้วยความเป็นห่วงจับใจ
“เฮ้อ ผมก็เหมือนกันนั่นแหละ แต่ลูกเราโตแล้ว ต้องหัดพึ่งตัวเอง ถึงจะเติบโตได้ดีกว่านี้นะ” พ่อของเจียงเฉินเอ่ยปลอบใจ