กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 200 มีหมาป่าเพ่นพ่าน
เมื่อได้ยินข่าวนี้ หัวใจของผมราวกับถูกทุบอย่างหนักจนอ่อนแรงล้มลงนั่งบนเก้าอี้
“เป็นเพราะหาขนสีน้ำตาลหรือเปล่า?” ผมเงยหน้ามองหลี่เวยอย่างช้า ๆ
นางพยักหน้า “น่าจะเป็นเพราะเห็นเจ้าดีใจมากตอนเที่ยง อาศัยจังหวะทำงานเดินไปหลังห้องของเสี่ยวเฮยแล้วถูกจับได้ ถามอะไรก็ไม่ยอมพูดสักคำ เลยถูกจับตัวไป อีกเดี๋ยวคงจะถูกโยนไปที่ภูเขาด้านหลังแล้ว”
ทันใดนั้น โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของผมก็สั่นขึ้นมา
ผมหยิบออกมาดู เห็นมีข้อความใน QQ