กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 157 กฎฉันเป็นคนตั้ง
ฉันรู้กาลเทศะจึงเดินออกจากครัว มานั่งรอที่โต๊ะในโถงใหญ่
ประตูด้านหลังเขาเมื่อกี้สามารถทะลุไปที่ไหนก็ได้งั้นเหรอ ไม่อย่างนั้นคราวก่อนที่ฉันรออยู่หน้าห้องสัตว์เลี้ยงตั้งนานทำไมถึงไม่เห็นเงาคน สุดท้ายกลับไปโผล่อยู่หน้าเคาน์เตอร์บาร์ได้ล่ะ
ไม่นานนัก ซุนเจี้ยนหาวก็ยกข้าวผัดเนื้อชามหนึ่งกับซุปข้นอีกชามหนึ่งมาวางจัดเตรียมไว้ให้เรียบร้อย
“เชิญทานให้อร่อยครับ!”
กลิ่นหอมของอาหารลอยเข้าจมูก ท้องของฉันก็ร้อง “โครกคราก” ขึ้นมาทันที ฉันจึงรีบลงมือกินอย่างอดใจไม่ไหว