กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 145 รอยช้ำบนใบหน้า
อาเสวี่ยอิ๋งมองไปยังถนน “แกไม่ได้เห็นคุณแล้วร้องไห้หรอก แต่เป็นคนขับคนนั้น!”
ผมหันกลับไปมองแท็กซี่ที่ขับออกไปไกลแล้ว พลางเอ่ยถามอย่างประหลาดใจ “ทำไมเหรอครับ”
“คราวก่อนก็นั่งรถของเขานี่แหละไปสถานีรถไฟ เพราะเวยเวยร้องไห้ไม่หยุด เขาเลยพูดอย่างรำคาญว่าหนวกหูจะตาย อาเลยจำได้แม่น” อาเสวี่ยอิ๋งตบหลังเสี่ยวเวยเวยเบา ๆ
ตอนนั้นเองเสี่ยวเวยเวยก็ยิ้มให้ผม แถมยังยื่นมือมาลูบหน้าผมด้วย
“ทำไมหนูถึงกลัวเขาเหรอ เขาหน้าดุเกินไปใช่ไหม”
“ดุ กลัว ๆ” แกพูดด้วยเสียงอ้อแอ้