กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 88 ใช้งานให้เป็นประโยชน์
ผมยักไหล่อย่างจนปัญญา แล้วสบตายิ้มกับหรงจิ่น
“พรุ่งนี้ผมจะช่วยติดต่อครอบครัวให้คุณเอง ให้ทางบ้านรู้ไว้ก่อนว่าคุณไม่ได้อยู่ที่โรงเรียนแล้ว” ผมพูดกับหรงจิ่น
“อืม นายเองก็รีบพักผ่อนเถอะ เดี๋ยวฉันเฝ้าพวกนายอยู่ตรงนี้เอง”
“ตกลง”
ผมเดินขึ้นไปชั้นสอง ตอนจะนอนก็นึกขึ้นได้ว่ามีหรงจิ่นอยู่เลยเกิดกลัวขึ้นมาดื้อ ๆ นี่ผมตอบสนองช้าไปหน่อยหรือเปล่านะ?
ช่างเถอะ เอาอุปกรณ์แกะสลักมาวางเป็นค่ายกลปากว้าไว้ก่อนค่อยว่ากัน