กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 63 ดวงตาสีน้ำเงิน
คืนนั้นผมนึกว่าเป็นแค่เด็กเร่ร่อนจริง ๆ ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมตอนนี้ถึงได้มีไออาฆาตหนักขนาดนี้!
ผมตะคอกใส่มัน “หึ! ออกไปจากเธอซะ ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าผมไม่เกรงใจ!” ถึงผมจะไม่มีแส้เขี้ยวสุนัขอยู่ในมือ แต่ก็ยังมีด้ายแดง กะอีแค่ผีเด็กตนเดียว ผมจะไปกลัวมันทำไม!
ใครจะรู้ว่าผีเด็กไม่เพียงไม่ยอมไป แต่ยังยิ้มยียวนใส่ผมอีก ให้ตายสิ ตอนมีชีวิตอยู่ก็คงเป็นเด็กแสบเหมือนกันสินะ!