กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 40 รอยเลือด
หลังจากความตกใจผ่านพ้นไป ในใจผมก็เต็มไปด้วยความหนักอึ้ง หวังเหลือเกินว่าเด็กคนนั้นจะมีตัวตนอยู่จริง ผมจะได้อาบน้ำให้เขาจนสะอาด แล้วทำกับข้าวร้อน ๆ ให้เขากิน
จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าตาบอดไปเสียเลยก็ดีเหมือนกัน ไม่ต้องมองเห็นเรื่องราวมากมายขนาดนี้ อารมณ์จะได้ไม่ต้องขึ้น ๆ ลง ๆ มากนัก
“ถ้ายังไม่ตายก็ช่วยทำความสะอาดห้องรับแขกหน่อย”
เสียงพูดอันไร้ความเห็นอกเห็นใจของไป๋จิ่วหลีดังมา ผมถึงเพิ่งรู้ตัวว่าเดินมาถึงห้องรับแขกแล้ว จึงเหล่มองเธออย่างโมโห “มีความเป็นคนบ้างไหมเนี่ย! นิ้วผมปวดจะตายอยู่แล้ว!”